Engel IB144 Uživatelský manuál stáhnout pdf (Strana 178)

130

lijk zacht en ernstig; daar was iets dieps en dwepends in zijn blik, en de glimlach

om den vriendelijken mond temperde een trek van smart en bitterheid. Met een

glans van meer dan aardsche zaligheid aanschouwde hij haar, naast hem, teeder.

Zij was

schoon als de droom eens dichters:

rank als een lelie uit de delling, blozend

als een zomerochtend: zijn ideaal. Zij stonden oog in oog, sprakeloos, ziel in ziel;

totdat hij eindelijk sprak. ‘Liefste, voelt ge thans ook de zaligheid der eenzaamheid

met zijn geliefde?’ Haar toon klonk kinderlijk en zoet, zóó was ook haar glimlach;

en zij verstond hem en hij was sprakeloos van dankbaarheid. Het was schoon in

die geheimzinnige ure, te midden van het zaliginsluimerend woud,

die twee blanke

duiven

, die reine zielen in hun zaligheid te aanschouwen. Straks ijlt zij heen, om

hem een bloemenkrans te plukken. Toen zonk zijn hoofd al mijmerend neder:

een

visioen rees voor zijn oogen

. Hij deelt het de geliefde mede, als zij weêrkeert.

Dit

zag hij: Een lief landelijk huisken aan den ingang van een beukenwoud, half

wegschuilend,

als het nest eener tortelduif:

het is herfstavond: bij het flikkerend vuur

de jonge moeder, haar eersteling rozig en warm aan heur borst; pas heeft de man

zijne pen

neergelegd; opgerezen uit de dichtermijmering, slaat hij de armen om

vrouw en kind en dan wekt beider kus de kleine. Een nieuw tafereel kwam toen op.

Hetzelfde huisje, vijftig jaren later: het is een voorjaarsmorgen, en onder de

saamgevlochten kruinen der kastanjeboomen, wemelend van hagelwitten bloei, in

een prieel van meiroos en sering, koesteren zich twee oudjes in de warme lentezon,

een zaligen glimlach om de lippen: dáár komen ze de kleinzoons, de kleindochters,

de dochters en de zoons: het is het Gouden Bruiloftsfeest; daar scharen allen zich

om de grijzen: een blonde knaap komt voorwaarts: helder en schuldeloos, als met

de stem van een engel, klinken zijne verzen en als hij eindigt, dan vliegt de

kinderschaar hùn om den hals, die daar beide lachen en weenen. Die man was hij,

die vrouw zijne geliefde. ‘Gij zijt een droomer,’ meent zij. ‘Een droomer?’ vraagt hij.

Een wolk toog over zijn gelaat.

‘“Een droomer, ja,

Waarachtig, 't zijn maar droomen, ijdle droomen,

Die nooit misschien....” En met een bittren lach

Zag hij voor zich, en zweeg.’

Is het noodig te zeggen, dat de jongeling in het landschap zelve deze droomer is?

In zijne droomen droomt hij van nieuwe droomen. Zijn hart was voor de eenzaamheid

gestemd. Het landschap heeft al de snaren van dat hart thans aan het trillen gebracht.

Zulk een landschap, dat droomen

wekt

, heet romantisch. In het hart-zelf moeten

contrasten

Taal en Letteren. Jaargang 2

1 2 ... 173 174 175 176 177 178 179 180 181 182 183 ... 439 440

Komentáře k této Příručce

Žádné komentáře

Engel IB144 Uživatelský manuál Strana 178

Komentáře k této Příručce

Související produkty a manuály pro ne Engel IB144