Engel IB144 Uživatelský manuál stáhnout pdf (Strana 199)

151

vreemd bevel en dus met een onbewogen gemoed. Doch wie goed toeluistert merkt

allicht aan den overdreven toastenstijl, dat jubel- nog klaagtonen echt zijn.

Nagemaakte bloemen hebben noch de frissche natuurlijkheid, noch den

verkwikkelijken geur der natuurlijke.

Nu zal het zeker niet noodig zijn, Da Costa in bescherming te nemen tegen de

verdenking, dat hij onwaar zou geweest zijn en ontroering zou gehuicheld hebben.

Ook thans is de opwellende traan ‘de ware tolk van 't hart’ geweest, en geeft juist

het opschrift van het versje ons veeleer een' waarborg, dat de onwillekeurige

aanleiding niet ontbroken heeft, dat hij niet op bestelling heeft gewerkt. Bij deze

gelegenheid, nu hij zijne vrienden der wanhoop nabij weet, moet hij spreken en

hen wijzen op den troost, dien hun van smart beneveld oog niet ziet. Het medelijden

is groot in hem, en toch - zoo wars is hij van huichelachtig vertoon - is het nauw

merkbaar, dan in de aandoenlijke teekening van 't sterfgeval.

En nu die andere afkeurende opmerking: Wat gaat ons het kind der familie

Pierson-Oyens aan?

Niets! Zelfs als men vergeet, dat het reeds meer dan veertig jaren dood is; in 't

geheel niets. En nochtans is de vraag zeer onbekookt. Laat, die haar deed, het

gedichtje even lezen, en zijn gevoel zal hem zeggen, hoe onjuist en voorbarig zijn

oordeel was. Die hem vermoedelijk onbekende familie wordt

een

ouderpaar, hun

kind

een

kind; het harde lot, dat hen treft, is het lot eens menschen, d.i. het lot van

zijns gelijke, denkend en voelend als hij. Dank zij des dichters kunst, worden hunne

aandoeningen de zijne, hij doorleeft met hen alle angsten, zorgen en twijfelingen,

want hij is een mensch. En als mensch zal hij toch wel eens door eenig kind zijn

bekoord, wel eens gevoeld hebben, hoe hard het scheiden valt van 't geen men lief

heeft, zal hij - geloovig of niet - gemerkt hebben, hoe wankel in zulke oogenblikken

wetenschappelijke of godsdienstige overtuiging staat. Doch ook alleen onder die

voorwaarde kan hij het gedicht genieten, wordt hij in gedachte ouder mee en dat

gestorven wicht zijn kind.

Staan wij nog een oogenblik stil, om van dit standpunt verder rond te zien. Wat

van dit klein gedichtje geldt, geldt van alle poëzie. Alle poëzie is een beroep op onze

sympathie. Wie niet met anderen kan meevoelen, zich niet in den geest eens anderen

verplaatsen kan, voor hem is het tooverland der poëzie gesloten, hij mag den dichter

die 't voor hem opende niet volgen. Hem echter, wien het vergund is, binnen te

gaan, ziet zijn eigen bestaan verrijkt met dat van anderen in zijne krachtigste

openbaringen; zijn geestelijk leven vermenigvuldigt zich.

Nochtans is het ons allen, ook den meest begaafden, wel eens overkomen, dat

wij met het boek in de hand aan de poort moesten blijven staan. 't Was bijzonder

schoon, werd door mannen van smaak verzekerd, en toch konden we er niet

‘inkomen’ en legden den roman of de verzen mistroostig weer weg. En we meenden

toch, dat wij niet ongevoelig waren. Waaraan lag het dan?

Taal en Letteren. Jaargang 2

1 2 ... 194 195 196 197 198 199 200 201 202 203 204 ... 439 440

Komentáře k této Příručce

Žádné komentáře

Engel IB144 Uživatelský manuál Strana 199

Komentáře k této Příručce

Související produkty a manuály pro ne Engel IB144